Happiness

Έχω μια περίεργη σχέση με την ευτυχία. Συχνά τη μισώ. Κάποιες φορές τη βρίσκω σε πολυσύνθετα γυρίσματα της τύχης. Άλλοτε τη βρίσκω σε απλά πράγματα, όπως ένα μπωλ με μπισκότα ή στο βλέμμα του σκύλου μου που με κοιτάζει επίμονα για να γνωστοποιήσει ότι θέλει βόλτα.

Σπάνια νιώθω ευτυχισμένος. Όταν συμβαίνει αυτό, η σκιά μου ψιθυρίζει στο αυτί ότι δε μου αξίζει. Αυτή η σκοτεινή πτυχή του εαυτού μου, με κοροιδεύει κάθε φορά που με βλέπει ευτυχισμένο και μου υποδεικνύει ότι χάνω το χαρακτήρα μου, τη δημιουργικότητά μου, το αληθινό μου πρόσωπο. Άραγε φοράω μάσκα όταν είμαι ευτυχισμένος; Είναι αλήθεια ότι όλα μου τα δημιουργήματα, έχοντας φυσική υπόσταση ή μη, έχουν καταστρωθεί σε περιόδους απόγνωσης, μέθης και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Όπως φαίνεται όταν είμαι χαρούμενος, αποσύρομαι από την οποιαδήποτε δραστηριότητα και χαλαρώνω ώστε να το απολαύσω.

Πιστεύω πως κάθε εμπειρία που χαράζει τις θετικές ή αρνητικές της επιδράσεις στον εσωτερικό μας κόσμο αφήνει ένα μικρό φωτεινό κομματάκι στην ψυχή μας. Όμως μέχρι και το πιο λαμπερό αστέρι, δημιουργεί τη μεγαλύτερη σκιά.