Επίλογος

Ο τελευταίος χρόνος μαζί σου ήταν η λύτρωση, απο ένα σκοτεινό παρελθον, έναν παλιμπαιδισμό, μια ανακατοσούρα της ψυχής μου. Δε μετάνοιωσα ούτε μια φορά που παράτησα τους γονείς μου για να ζήσουμε μαζί. Η λάμψη των ματιών σου ήταν αρκετή για να με απαλλάξει από κάθε αμφιβολία και φόβο για το μέλλον.

Ήμουν ελεύθερος.

Τα τελευταία της λόγια ήταν: “Θα σε πάρω τηλέφωνο μετά τη δουλειά.”

Και περίμενα, περίμενα, περίμενα… παρόλο που μου φάνηκε περιέργο συνέχισα να περιμένω.  Άρχισα να ανησυχώ 8 ώρες μετά το τελευταίο sms. Θα πήγαινε για κολύμπι με δυο φίλους της μετά τη δουλειά. Συνήθιζε να το κάνει αυτό για να χαλαρώσει μετά απο μια κουραστική μέρα.

Η Νέα Ζηλανδία είναι φανταστική. Είχαμε αποφασίσει να μείνουμε μαζί, σε ένα σπίτι περίπου δέκα χιλιόμετρα από την πλησιέστερη παραλία. Η θάλασσα ήταν όσο ζεστή έπρεπε να είναι για εκείνη την εποχή και φυσούσε ένα δροσερό αεράκι. Ήταν πραγματικά πανέμορφα.

Δημιουργήθηκε ένα υπόγειο ρεύμα λόγω κάποιου μεγάλου κύματος που έσκασε στη διπλανή παραλία. Το δυνατό ρεύμα τους παρέσυρε στ’ανοιχτά. Ο ένας από τους φίλους της κατάφερε να κολυμπήσει μέχρι την ακτή. Εκεί λιποθύμησε και ήταν σε υποστήριξη ζωής για τις επόμενες μέρες. Ήταν τρομακτικό. Ο άλλος διεσώθη από ένα ελικόπτερο.

Αυτή πνίγηκε. Ολομόναχη σε κάποια παραλία του κώλου και κανείς δε μου είπε τίποτα μέχρι την επόμενη μέρα, εξ’αιτίας του σοκ και του γεγονότος ότι τα διασωστικά συνεργεία την έψαχναν ακόμη.

Βρήκαν το άψυχο σώμα της μετά από μια εβδομάδα.

Δεν είναι η απώλειά της που με κρατάει ξύπνιο τα βράδια και μου ξεσκίζει την ψυχή. Έχασα ανθρώπους και στο παρελθόν. Ανθρώπους που νοιαζόμουν πολύ αλλά που δεν αγαπούσα τόσο. Δεν έχει σημασία όμως γιατί κάποτε το ξεπερνάς. Ο ένας από τους φίλους της, αυτός που κατάφερε να κολυμπήσει μέχρι έξω, όταν τελικά βρήκε τις αισθήσεις του, μου εκμυστηρέυθηκε κάτι. Ίσως νόμισε ότι θα με κάνει να νιώσω καλύτερα.

Μου είπε ότι την άκουσε να λέει το όνομά μου. Να το φωνάζει μάλλον, ξανά και ξανά καθώς πάλευε με το νερό.

Θα πρέπει να ήξερε ότι ήμουν πολύ μακριά της και όμως φώναζε το όνομά μου. Το δικό μου. Και όταν η δύναμή της εξασθένησε και το ρεύμα την τράβηξε στο βυθό για τελευταία φορά, ποιός ξέρει; Ίσως σκέφτηκε ότι θα απλώσω το χέρι μου και θα την τραβήξω στην επιφάνεια.

Δε θα ξαναγαπήσω ποτέ.